De laatste dag.....

Lieve lezers,

Vandaag - zondag - is onze laatste dag in NZ. Een beetje melancholiek, maar ook wel weer fijn om naar huis te gaan.

We begonnen de dag met een zeer uitgebreid (engels) ontbijt en lieten ons vervolgens met de hotelshuttle naar het centrum brengen - de lange zwerftocht van gisteren zat ons nog in de benen..... De bus zette ons af op Cathedral Square, dus na een koffie bij de Starbucks, bezochten we als eerste de kathedraal.

Een mooie oude Angelicaanse kerk, waar we allebei een kaarsje brandden. De eerste kerk trouwens waar dat kon. Alle andere kerken die we bezochten waren sober, Angelicaans of Presbeterian. De katholieke uitbundigheid kennen ze hier niet.

De oude gebouwen dateren hier allemaal zo'n beetje uit dezelfde tijd, de tweede helft van de 19e eeuw. Echt die oude Engelse architectuur. We maakten een mooie wandeling langs de Avon, de rivier die door het centrum van Christchurch kronkelt.

En begaven ons richting Canterbury Museum. Want dat hadden we nog tegoed!

Eerst nog een hapje eten op een terras en toen ons laatste culturele uitstapje. En echt, alweer een prachtig museum. Maori-geschiedenis, geologie, engelse historie in NZ, birdlife, alles was er.

En, wat heel grappig was ('t zou zo in Man bijt Hond kunnen): het Paua huis. Paua is de beroemde schelp die hier veel voorkomt. Er was een echtpaar in Bluff, in het zuiden, dat er helemaal weg van was. Zij bekleedden hun hele huis ermee en ontvingen door de jaren heen tienduizenden bezoekers om 't te bekijken. Ze overleden resp. in 2000 en 2001 (de man werd 97 jaar, de vrouw was iets jonger toen ze overleed). De woonkamer van dit echtpaar Fred en Myrthle werd integraal overgebracht naar het museum. Zo kitsch, maar zo geweldig! We zagen nl. eerst een film van tien minuten, waarin het echtpaar door de jaren heen te zien was. Zo toegewijd, echt prachtig om te zien! En ze zijn superoud geworden met hun passie. Wereldberoemd in eigen land. Zij werden gevraagd voor allerlei reclamespots bijvoorbeeld.

Tja, en dan de kerst. Echt alles is kerst hier. In alle cafe's en winkels hoor je kerstmuziek. De straatverlichting, kerstbomen; je kan er niet omheen. Zelfs de tram is versierd.

't Zal in Nederland even wennen zijn dat eerst Sinterklaas nog komt.....

Voor de laatste keer dit jaar (??!) aten we op het terras. Gegrilde scampi's met een heerlijke sauvignon blanc! De NZ wijn is niet goedkoop, maar wel erg lekker. Deze was zo lekker dat we een extra fles kochten en meenamen naar onze kamer waar we nu resp. aan het pakken zijn en de weblog bijwerken.....

Wij hebben een heerlijke reis (gehad) en hopen dat jullie een beetje hebben kunnen meegenieten!!

Morgenochtend beginnen we aan onze - lange - terugreis.

Tot binnenkort!!

Liefs van Tineke en Rene.

Christchurch, dag 2

Tja, en zaterdagochtend was het dan zo ver: we moesten afscheid nemen van 'onze bus'. De kasten werden leeggemaakt en in de koffer gestouwd. Natuurlijk paste alles er niet in, dus de rest namen we mee in een grote vuilniszak. We hadden besloten om eerst langs het hotel te rijden om daar de bagage af te zetten, dus hoe het ingepakt was, maakte niet uit.

Voor het eerst regende het. Echt de eerste keer dat we er 'last' van hadden. We reden langs het hotel: Chateau in the Park (wat een mooie naam) aan het grote Hagley Park middenin Christchurch. Lieten onze bagage achter en tuften naar het Apollo terrein. Bij inspectie van de camper was alles OK - uiteraard. En al snel vertrokken we met een taxi richting centrum.

Om 11 uur zaten we al aan een heerlijke cappucino in het Arts Centre. Het prachtige voormalige universiteitsgebouw. Er zijn meer dan 40 galeries, winkeltjes, cafe's enz. Mooie dingen gezien (en gekocht - ook voor jou Suus!)

En jawel hoor: toen we, na de lunch, weer buiten kwamen was het droog!!! De jassen gingen weer in de tas. We liepen richting Canterbury Museum, ook al zo'n prachtig oud gebouw. Omdat het weer goed was, besloten we eerst de botanische tuin te bezoeken. (in geval van regen zou het museum een goede optie zijn).

Wat een prachtige en vooral ook immens grote tuin. Zoveel mooie planten en bomen bij elkaar. Sowieso is het heel apart hier dat alles tegelijk bloeit (rodondendron, azalea en violen - de vroege bloeiers - maar ook rozen, papavers en dahlia's). De rozen zijn zelfs al bijna uitgebloeid. Maar wat een mooie rozentuin. Omdat het 's ochtends had geregend zagen ze er helemaal prachtig uit.

Via het immens grote Hagley Park liepen we terug naar ons hotel. Dat ging niet zonder slag of stoot: we 'verdwaalden', liepen totaal de verkeerde kant op. Raar gevoel, want we hadden nl allebei het idee dat we goed liepen. We kwamen langs de opbouw van het coca cola podium waar het grote kerst-pop-concert zaterdagavond zou plaatsvinden, langs de golfbaan, langs de rivier Avon, langs een meertje enz. Maar uiteindelijk kwam het natuurlijk weer goed!

Ons voornemen was om 's avonds uit te gaan. Zaterdagavond in de grote stad...... Maar we waren allebei behoorlijk gaar, dus besloten we in 't hotel te eten. En daarna de bar in voor een afzakkertje!

Christchurch

We waren gebleven in Akaroa. De tocht naar Christchurch (90 km) hebben we in drie stukken gedaan. Eerst naar Pigeon Bay, na de baai van Akaro de diepste van het schiereiland. Daar maakten we ons eigen bakkie koffie - van horeca hebben ze daar nog niet gehoord.

Het is ons trouwens vaak opgevallen dat het toerisme nog erg in ontwikkeling is. Op de prachtigste plekken is gewoon helemaal niks te vinden. In Nederland zou dat allang uitgebuit zijn. Terwijl je hier op de meeste plaatsen wel iets mag beginnen. Er zijn wel regels maar niet erg strikt. Je mag bijv. een huis bouwen zo groot als je wilt. De m2 prijs van de grond is erg laag. Een huis met verdiepingen bouwen kost dus meer. Dus we zien veel grote, maar lage panden. Veel van hout ook, vooral in de dorpjes. Deze huizen staan op palen van zo'n 40 cm. Het onderste deel wordt grotendeels dichtgemaakt of met hout of met beton, met kieren voor de ventilatie. Alle huizen hebben dus een trapje naar de voordeur en zeer regelmatig ook een veranda.

We kwamen onderweg een keer zo'n huis tegen! (De spiegeling is van de autoruit)

Via het binnenland reden we richting Christchurch. We namen de Summit Road, de weg die over de toppen van het vulkanische Banks schiereiland loopt. Prachtige vergezichten. Toen we op het smalle deel kwamen, keken we rechts uit over de baai van Lyttleton (foto links) en aan de andere kant over de Southshores van Christchurch (foto rechts).

Dat was een superplek voor een uitsmijter! Zelf maken natuurlijk, want ook hier is geen horeca. Op de hele route zijn we 1x een uitspanning tegengekomen.

Via Mount Pleasant daalden we af naar Christchurch, waar we eerst langs het station gingen om kaartjes voor de volgende dag te kopen voor de TransAlpine. De treinreis van oost naar west, dwars door de NZ Alpen.

We troffen - gelukkig - een camping op loopafstand van het station, dus boekten we gelijk voor 2 nachten. Het vooruitzicht om 's ochtends vroeg de halve stad door te moeten met de camper om de trein te halen, trok ons niet echt aan. 't Was een 'rare' camping. Veel van die kleine hutjes, waar alleen een bed instaat, worden bewoond door werkelozen uit het binnenland die hier proberen een baan te vinden. 't Is voor hun de goedkoopste manier. Voor een paar euro een bed, koken in de centrale keuken en gebruik van douche en toilet.

Er stonden maar 5 of 6 campers. Allemaal van mensen die ook de treinreis gingen maken (gokten we).

Vrijdag was de treinreis. 't Was mooi, maar we merkten dat we al zo verwend zijn met al die prachtige bergen & vergezichten die we in het westen troffen - dat het toch een beetje tegenviel. De reis duurde de hele dag: in Greymouth aan de westkust, was een uur 'lunchpauze' dus even het stadje is, iets eten en weer de trein in. (van 8 tot 18 uur). We lazen veel die dag......

Vrijdagavond kookten we voor het laatst ons eigen eten. Alle spullen die we over hadden, hebben we achtergelaten in de keuken, met een briefje erbij 'voor wie het wil'. Binnen no time waren ze meegenomen, we denken door de werkelozen. Een betere bestemming dan de prullenbak!

Akaroa

De laatste lange rijdag was aangebroken. Van Tekapo naar Akaroa, op het Banks schiereiland net onder Christchurch. We reden in oostelijke richting, hadden de zon dus volop in de auto. Heet dat het was. En airco kennen ze hier niet - althans die oude bus van ons heeft het niet. Dus stopten we regelmatig: of voor boodschappen, of koffie, of om als bermtoeristen van de lunch te genieten (zie foto links). De Australische hoeden komen hier echt goed van pas. De zon is nl. erg sterk en iedere centimeter die je vergeet in te smeren, verbrandt geheid.

Rond vier uur waren we op de plek van bestemming. En jawel, weer een plaats met een grandioos uitzicht. Rene nam meteen een Speights, het lokale bier (een overheerlijke ale). foto rechts.

Akaroa is een historisch interessante plaats. (de naam is Maori en betekent lange haven; Akaroa ligt aan een hele diepe baai). Het dorp is in 1840 gesticht door een groep Franse kolonisten. Dat was ongeveer op hetzelfde moment dat in Waitangi - op het Noordereiland - het vredesverdrag tussen de Maori en de Engelsen werd getekend. Toen de Engelsen er lucht van kregen dat er Fransen waren gearriveerd, stuurden ze snel afgezanten naar Akaroa om de Engelse vlag te plaatsen. Anders was het Zuidereiland in handen van de Fransen geweest.

Tot op de dag van vandaag wonen hier zowel Franse als Engelse nazaten. Het - schattige - dorp is ook qua straatnamen verdeeld in een Frans deel en een Engels deel.

Vandaag zijn we met een zeilboot op pad geweest. Het was een mooie boot, uit de jaren 40, met veel hout: de Manutara. Er konden 20 mensen mee, maar we waren met z'n vieren. Alle ruimte dus. Wie wilde kon aan het roer (Take the helm) en dat hebben we allebei gedaan. Geen van tweeen hebben we zeilervaring, dus het was hartstikke leuk om - als onze schipper Ray het aangaf - het roer om te gooien zodat de boot helemaal scheef in het water hing.

Onderweg zagen we een paar keer de leuke kleine Hectordolfijnen. Er schijnen er nog maar 6000 van te zijn en ze komen alleen in deze baai voor. Erg leuk om ze te zien spelen en springen in het water!

't Was echt een heerlijke dag. We genoten van alle anekdotes die Ray vertelde over de Maori, de Fransen, de Engelsen maar ook over de Duitsers die hier nog een tijdje geweest zijn.

We hebben - alweer - buiten gegeten. 't Is nu al een week echt zomers. Zijn jullie al jaloers????

Morgen vertrekken we richting Christchurch.

Veel liefs,

Rene en Tineke

Tekapo dag 2

Het mooie weer blijft maar aanhouden! De temperatuur is inmiddels opgelopen tot 29 graden en de komende dagen blijft het goed.

Na een lekker ontbijtje in de zon besloten we dat Rene bij de bovenste punt van het Alexandrina meer zou worden afgezet en langs de oever naar beneden zou lopen, waar Tineke hem met de camper weer zou oppikken. 't Was een rustige omgeving dus een goede gelegenheid voor Tineke om ook eens een stukkie te rijden. Gelukkig zonder schade....

Het water van de meren is hier zo ontzettend helder en blauw. De opvallende blauwe kleur wordt veroorzaakt door het gruis van de rotsen dat met het smeltwater van de gletsjers in het meer terecht komt en blijft drijven.

's Middags bezochten we de hot springs, op loopafstand van de camping. Er stonden heerlijke ligstoelen en voor het eerst gebruikten we onze badlakens (waarvan we dachten dat we ze voor nop hadden meegenomen). Heerlijk van het weer, het water en onze boeken genoten. En van de geweldige massages: dit keer had Tineke de hot stone en Rene de full body massage!!

En ook in Tekapo was weer een overheerlijke Thai. We hebben er twee avonden achter elkaar gegeten. Meestal koken we zelf, maar de laatste weken is de verleiding groter om lekker makkelijk uit eten te gaan.....

O ja, ook hier hadden we weer veel plezier van huisdieren. Voor de tweede keer een moeder eend met tien jonkies. Ze waren zo tam, kwamen bij de bus, aten uit de hand en lieten zich zelfs aaien!!!

Via de Catlins naar Lake Tekapo

Hallo 'medereizigers',



Wat was het een overgang van de hoge besneeuwde bergtoppen in de Doubtful Sound naar de heuvelachtige Catlins! 't Was even wennen. Ook de temperatuur trouwens, want vrijdag was het opeens 25 graden. En zaterdag 26!! 't Moet niet veel gekker worden....

We reisden in een rustig tempo over de Southern Scenic Highway. Er waren veel leuke uitstapjes te maken naar stranden met zeerobben en koningsalbatrossen en naar watervallen in het binnenland. Het waaide er erg hard, maar de wind was totaal niet koud, zodat we gewoon in T-shirt konden blijven lopen.

Rene vond de Papatowai watervallen het mooiste. Tineke de mooie stranden en baaien, maar dan vooral die van Cannibal Bay, want daar lag een hele grote zeeleeuw in het zand te rollen en te geeuwen!















Via het Otago Schiereiland gingen we naar Dunedin. Een van oorsprong Schotse stad. We zaten in de zon te lunchen op het terras toen er opeens een man met twee 'gorilla's' langskwam. Hij ging iedereen de hand schudden, behalve ons. Bleek minister president John Key te zijn. Kennelijk kon hij aan ons hoofd zien dat wij geen Kiwi's waren...


Op het schiereiland bezochten we trouwens het enige kasteel van Nieuw Zeeland: het Lanarch Castle. Mijnheer Lanarch liet dat rond 1860 bouwen voor zijn vrouw op het hoogste punt van het schiereiland. Je kon vanuit de toren aan alle kanten heuvels en water zien. Erg mooi gerestaureerd ook.






Na een overnachting op een overvolle camping in Dunedin, vertrokken we noordwaarts. Onze eerste stop was de Moeraki Boulders. Enorm grote ronde keien op een stuk strand van zo'n 50 meter. Men weet niet hoe ze daar ooit gekomen zijn. Wel dat ze 160 miljoen jaar geleden op de bodem van de oceaan ontstaan zijn.






Even verderop gingen we de binnenlanden weer in, richting Twizle en Lake Tekapo. Het was echt hartstikke warm. Na een uur hebben we de camper in de berm gezet om hemd en korte broek aan te trekken. Ongekende temperaturen voor NZ. We waren al vroeg in de middag in Twizle. Eigenlijk wilden we doorrijden naar Mount Cook, maar we zagen op de webcam in het informatiecentrum dat het daar hoosde (terwijl het in Twizle dus zo heet was).

Dus, bleven we beneden in het dorp om te genieten van het mooie weer. We hadden de grootste campeerplek tot nu toe: zeker 200 m2. En dat voor 15 euro!


Vandaag, zondag, reden we door naar Lake Tekapo, slechts een kleine 60 km. Vanaf de weg is Mount Cook zichtbaar. Maar ja, wij wisten niet precies hoe Mount Cook eruit zag. Hebben dus veel foto's gemaakt, en op een ervan zal ongetwijfeld de hoogste berg van NZ staan!!







Nu staan we op een mooie plek aan het meer van Tekapo. Vanmiddag heeft Rene Mount John 'bedwongen' (1050 m). 't Is hier zo prachtig dat we hebben besloten nog een dag te blijven. Lekker lezen en luieren, want we hebben de laatste 3 dagen flink wat kilometers gemaakt.





















Tot over een paar dagen!!

Lieve groeten van Tineke en Rene

Fiordland National Park

Goeiemorgen!!

We hebben - waarschijnlijk - het hoogtepunt van de reis meegemaakt! Een 'overnight cruise' - om 9.30 uur weg en de volgende dag om 12.00 uur weer terug - op de Doubtful Sound. Maar daarover zo meteen meer.

Toen we vanuit Queenstown richting fjorden reden, naar de zuidwest kust, begon het weer te veranderen. Van strakblauw naar halfbewolkt, naar buiig. Aanvankelijk waren we van plan om in Te Anou te overnachten, maar gezien het weer besloten we door te rijden naar Milford Sound. Eerst eten inslaan en nog eens ruim 2 uur in de auto. Hoe dichterbij we kwamen, hoe donkerder het werd. Tegen de tijd - 18 uur - dat we er waren, hoosde het. We zijn de camper niet uitgeweest. Er was trouwens ook niks. Een kleine camping met weinig faciliteiten. Lekker knus met de regen op het dak. De camper schudde de hele nacht heen en weer, zo hard waaide het. Vroeg erin en vroeg weer op. We hadden gehoord dat er overdag bussenvol Japanners kwamen, dus besloten wij de eerste boot te nemen voor een cruise door het fjord. Een zaligheid! We waren met ca. 30 mensen. En het bleef regenen.....















Men zegt dat Milford Sound het mooiste is als het regent. Nou, dat hebben wij dan maar mooi meegemaakt!! Duizenden watervalletjes die langs de bergen naar beneden kwamen. Heel apart, die wolken die zo laag boven het water hingen. Het water was helemaal zwart van alle regen die er gevallen was. Normaliter zijn de fjorden turquoise. Het regenwater blijft echter op het zoute water staan, waardoor het zwart kleurt. Pas als het twee weken niet heeft geregend is de turquoise kleur weer zichtbaar.
We zagen pelsrobben en pinguins (dezelfde die we eerder hadden gezien: de fjordlandkuifpinguins). En weer konden we ze van behoorlijk dichtbij gade slaan.














Om 11 uur waren we weer terug en gingen we direct en route richting Te Anau. Het bleef regenen en toen we de Homer Tunnel bereikten, sneeuwde het zelfs. Er lag een mooi laagje hagelwitte sneeuw op de bergen. De sneeuwschuiver stond al klaar, maar op de weg bleef de sneeuw niet liggen. Gelukkig.
Veel kea's waren daar trouwens (bergpapegaaien). Zo brutaal als de nacht. Ze sprongen bovenop alle auto's die een (foto)stop maakten.































Tegen de tijd dat we bij Te Anau waren, was het weer het mooiste weer van de wereld. Wel fris. Maar dat hadden we op de radio al gehoord: er zou een koufront van zuid naar noord trekken.
Bij het visitor centre boekten we een cruise met overnachting op de grotere, maar minder drukke Doubtful Sound. We reden door naar Manapouri, want daar zouden we de volgende ochtend vertrekken. Een klein gehucht met twee campings. De eerste was klein, knus maar zeer gammel en ouderwets, dus besloten we naar de ander te gaan. Die was ruim, met blik op het meer, maar net zo ouderwets. 't Was net of we in de 60'er jaren waren terecht gekomen. Bruin en oranje sanitair. Oude posters aan de muur. Peace tekens enz. De camping werd gerund door een 'opa en oma'. Ze waren allebei zeker tegen de 80 en waren de hele dag in de weer om de boel een beetje aan kant te houden. Schuifel, schuifel..... Geweldig om te zien. Geen haast, alles op z'n tijd en keurig schoon allemaal. Op het terrein stonden zeker 20 oude Morris auto's, ook oldtimers net als het echtpaar. Allemaal uit de hand gelopen hobbies, zo leek het.

Gisterochtend begon het avontuur op de Tutoko, de boot waarop we de Doubtful Sound zouden verkennen. Eerst met een soort ferry het immens grote Manapouri Meer over, toen met de bus over de Willmot pas (10 km) en daar lag onze boot al te wachten.








Spannend: er konden 10 mensen mee. We waren met z'n achten: 4 Amerikanen, 2 ZuidAfrikanen en wij. En een stuurman, annex gids en een kok, annex 2e stuurman. Sean en Jason, twee jongemannen die dit werk met veel plezier deden. We werden NB ontvangen met een glas champagne in de zon, op het dek!! Heerlijk. Toen we eenmaal gingen varen werd het frisser buiten, maar dan kon je je op kleden. We zijn veel op het dek geweest om te genieten van alles wat we zagen.













's Middags 'moest' er gevist worden. 't Was de bedoeling dat we ons eigen avondeten gingen vangen. Nou, dat viel niet mee..... Tineke had al snel beet, maar kreeg de techniek om de vis aan de haak te slaan maar niet onder de knie. Tot 2x toe was 't aas opgevreten zonder dat ze iets gevangen had en toen gaf ze er de brui aan. Rene had eerst geen succes, maar toen Sean besloot een stukje verder te varen, ving hij er vier achter elkaar (3 verschillende soorten, o.a. blue cod). Het meeste van iedereen! In totaal waren er nu zo'n 10 vissen, genoeg voor iedereen.








Maar, Jason was niet tevreden. Dit was genoeg voor het hoofdgerecht, maar er moest ook nog een voorgerecht op tafel komen. Dus: hij trok zijn duikuitrusting aan, nam een grote kunstoffentas mee en verdween voor een kwartier onder water. Om vervolgens met 10 kreeften weer boven water te komen!! Onvoorstelbaar, hij had ze gewoon met z'n handen gevangen, onze eigense kok!

Terwijl Jason met het eten bezig was, zagen wij opeens een heleboel pinguins, en niet veel later ca. 8 dolfijnen. Wat zijn dat toch te gekke beesten. Met de boot meezwemmen, nou spelen eigenlijk. Je zag dat ze ervan genoten. Draaien, springen, spetteren. Wat een feest om te zien. En toen nog een kolonie zeeleeuwen op de koop toe.

Bij zonsondergang gingen we voor anker en werd het diner geserveerd. De hele avond werd er gegeten, gedronken, gepraat en gelachen. Soort van vrienden voor het leven. Maar toen: met z'n achten in het vooronder. We sliepen met z'n allen op ca. 12 m2; in stapelbedden. En wonder boven wonder ging dat prima. We hadden nl. oordoppen gekregen en dat werkte voortreffelijk. Iedereen sliep uitstekend!
En bij zonsopgang natuurlijk weer paraat. Zie onderstaande foto (dan wel geen zon, maar wel rond dat tijdstip genomen.....).




Na een (te) uitgebreid ontbijt voeren we terug. Zagen - uiteraard - weer een groep pinguins en andere levende have. We legden tegelijkertijd met een andere boot aan. Die hadden min of meer dezelfde trip gemaakt, maar dan met 70 mensen. Geef ons maar de Tutoko!!! Zegt het voort!!!

Dat was 't voor nu. Een fijne dag iedereen! Wij gaan slapen. Morgen richting de Catlins, de zuidoostkuststreek.