Wellington

Twee nachten brachten we door aan Otaki Beach. We hebben daar heerlijke strandwandelingen gemaakt, maar zijn ook heel erg nat geregend. Het was de eerste camping waar ook een bar/restaurant bij was en nog supergezellig ook! Een grote openhaard, kaarsjes enz. Van oorsprong Schots, dus veel Engelse en Ierse bieren van de tap. Beide avonden hebben we daar vertoefd, dat is es wat anders dan in de camper.

Zaterdagochtend de 31e vertrokken we naar Wellington, de hoofstad van NZ. Het was bewolkt maar toen we hier aankwamen scheen de zon volop. We besloten de camping te nemen die het dichts bij de ferry naar het Zuidereiland ligt. Een prima keuze, want de bus naar de stad stopte hier voor de deur. (de camping zelf is niets aan, het is hartstikke druk en duur omdat veel mensen voor deze camping kiezen.

Voor in de middag vertrokken we richting stad. Een rit van zo'n 15 min. Na een koffie bij Starbucks liepen we naar HET museum van NZ: Te Papa. Het is zo'n 3 voetbalvelden groot en vertelt de verhalen van alle culturen van NZ. Het is een van de grootste nationale musea ter wereld. We hebben er erg van genoten.

Wat opviel was dat de entree gratis was en dat het heel kindvriendelijk was. Op iedere afdeling was apart iets voor kinderen geregeld die op deze manier spelenderwijs dingen leerden over andere culturen.

Wellington is een hele relaxte stad. Veel cultuur (theater, opera, dans, live-muziek enz.). Ook op straat in Courtenay Place. Artiesten op straat hadden we tot nu toe niet gezien. Een soort Leidseplein gevoel. En het was de 31e, dus Halloween! 's middags waren de kleintjes verkleed op straat en 's avonds de volwassenen. Overal werden Halloween parties georganiseerd.

We aten heerlijk bij de Japanner - maar wat gaat 't hier allemaal snel. We hadden de laatste hap van het voorgerecht nog in de mond (heerlijke sushi en sashimi), en hup daar was het hoofdgerecht. In ruim een half uur was het eten op. Een beetje ongezellig voor de zaterdagavond, dus nog even het cafe in. Iers maar weer.....

Zondag lekker uitgeslapen, ontbijten met een eitje, sapje en geroosterde boterham. Zon, blauwe lucht, goede zin!

De bus bracht ons weer naar de stad. We hebben heel wat kms gelopen en wel zo'n beetje alle highlights gezien. De varensculptuur boven het Civic Square (zie foto), Queens Wharf, Lambton Quay, Cuba Street, het oude (houten) en het nieuwe (de bijenkorf) Parlementsgebouw, de oude (erg mooi, volledig van hout!) en de nieuwe (kille) St. Pauls Cathedral en met de kabelbaan omhoog naar de Botanische tuin.

En toen weer lopend terug naar Courtenay Place voor een pint!

Wat een fijne stad. We voelden ons allebei erg op ons gemak en liepen rond alsof we er al jaren komen.

Tja, en dan gaan we het Noordereiland alweer verlaten. We hebben heel veel mooie dingen gezien, maar het hoogtepunt vinden we allebei het Tongariro National Park.

Vanavond maar een beetje bijtijds erin. De wekker staat op 6 uur.

New Plymouth en Wanganui

Met stralend weer vertrokken we rond lunchtijd uit Whakapapa. Onze volgende bestemming was New Plymouth, een stadje aan de westkust. ’t Wordt het centrum van de Taranaki regio genoemd. De berg Taranaki (door de Europeanen Mount Egmont genoemd) zou al van verre te zien moeten zijn, maar hoe dichter we bij New Plymouth kwamen hoe donkerder het werd en zo tegen 4 uur begon het keihard te regenen. Snel even boodschappen in Stratford gehaald, zo’n 30 km voor NP. Heel handig: alle grote supermarkten liggen langs de doorgaande weg en zijn 7 dagen per week tot laat geopend. Dus ook op Labour Day.

Rond zessen waren we op de camping die we hadden uitgezocht. Regen-regen en nog eens regen… Maar wel weer pal aan zee! Het weer had ons geinspireerd om hutspot te koken, met een lekker biefstukje. Heerlijk!
De volgende ochtend was het half bewolkt. We hebben in de camper ontbeten (zie foto) want het was nog fris. Er was nog meer regen voorspeld, dus we gingen op pad met regenjas, paraplu en een regenbroek voor het geval het helemaal uit de hand zou lopen .

We liepen via het kustpad naar de stad, ruim 1,5 km. Na een lekkere double shot bezochten we het prachtige Pukekura Park. Met veel watertjes, fonteinen, waterval, waterrad en je kon er bootjes huren. Lekker gewandeld en genoten van al het groen midden in de stad.
Na een lekkere lunch op het terras van het Theehuis gingen we, via een bezoek aan de St. Mary Church – de oudste stenen kerk in Nieuw Zeeland -, naar het Puke Ariki Museum. Uren hebben we hier doorgebracht. Behalve dat het zeer informatief over de Maori cultuur was, waren er meer dan 6000 belangrijke Maori schatten. Meer en meer werd ons duidelijk dat de Europeanen zich vele malen niet hebben gehouden aan het Verdrag van Waitangi.

We eindigden in de Ierse Pub voor een paar pints Kilkeney. De Ierse kroegen zien er echt overal hetzelfde uit, heel gezellig dus. Lekker in een bistro gegeten en weer via het kustpad terug. En: we hadden het de hele dag droog gehouden!
Maar, Mount Taranaki had zich de hele dag niet vertoond.

Dat was de volgende ochtend wel anders. Het was weer strakblauw en we hebben ‘em in volle glorie gezien. We zijn er als het ware omheen gereden: we namen de kustweg richting Wanganui. De wolken namen echter weer toe en zo tegen 11 uur was de Taranaki weer onzichtbaar. Zo’n 100 dagen per jaar is de bergtop niet in de wolken en dat hebben wij dan toch maar mooi meegemaakt!

Eind van de middag bereikten we onze bestemming: een camping aan de rivier. We zijn lekker gaan lezen, waarbij we al snel gezelschap hadden van Jut en Jul en Katrien. (zie foto). De beesten op de campings in NZ zijn zo ontzettend tam. Zijn zo gewend aan campers en mensen dat ze gewoon niet aan de kant gaan, sterker nog, ze lopen zo de camper binnen.
Na een nacht van hevige regen en stormvlagen, scheen ’s ochtends de zon weer!

Wanganui is een historisch belangrijke plaats. Al direct na het verdrag in1840 begon de New Zealand Company met de Maori te onderhandelen over land in Wanganui. Zij konden de grote stroom immigranten geen land bieden. Er zijn in de loop van de tijdveel heftige incidenten geweest. Tot op de dag van vandaag is er onenigheid tussen de Maori en het lokale bestuur over de verdeling van het land. Er wordt veel (zo ook toen wij in het centrum waren) gedemonstreerd.
Overigens vonden wij Wanganui een heel leuk stadje. Prachtige Victoriaanse huizen, een mooi museum en veel groen. De wind was snijdend koud, maar in de zon & uit de wind was ’t lekker warm.

Whakapapa

In Peru was 't Panchamama en hier is het Whakapapa! De betekenissen zijn heel verschillend (moeder aarde en stamboom), maar het klinkt allebei zo lekker!

In het Tongariro National Park stonden we op een prachtige camping in Whakapapa. Een kleine nederzetting in de bergen: een erg decadent hotel (dat er al staat sinds begin vorige eeuw), wat skilodges, een informatiecentrum en een camping. Daar hebben we de laatste 3 dagen doorgebracht. Prachtig helder en zonnig weer, heel veel frisse lucht en een eindeloze stilte.

Prachtige wandelingen gemaakt, langs watervallen en stroomversnellingen, de bergen in. Rene heeft de lange tochten alleen gemaakt: Tineke's Achillespees speelt flink op - ondanks de geweldige massages die Rene iedere ochtend geeft. Maar wandelingen van zo'n 6 km gaan redelijk goed.

Vanochtend zijn we met de skilift de hoogste (2755 m) van de drie bergen opgegaan: de Ruapehu. De lift ging tot ruim 2000 m. Daarna kon je alleen nog met de sleepliften verder omhoog. Maar.... we hadden onze ski's niet bij ons. Dus: cappucino double shot in de sneeuw. Echt genieten was 't! Het was zo ontzettend helder, hebben we in NZ nog niet eerder meegemaakt.

't Is tevens de berg die van het meeste culturele belang is voor de Maori. De legende wil dat een vogel op de top van de Ruapehu mensen heeft neergezet. Die zijn zich langzamerhand over het land gaan verspreiden, eerst langs de rivier de Wanganui naar beneden en vervolgens de breedte in....

Van Rotorua naar Tongariro National Park

Hallo lieve mensen!

Onze laatste dag in Rotorua was een lange. We zijn ’s ochtends om 7 uur opgestaan om de dag zo goed mogelijk te benutten. En: het was een prachtige voorjaarsdag! ’t Is sowieso bijzonder om opeens in het voorjaar te zijn…. De tulpen bloeien, de azalea’s, de rododendrons, de blauwe regen en natuurlijk ook veel bomen/planten die we in Nederland niet kennen. Zoals de prachtige koway boom met z'n grote gele kelken waar zowel dikke hommels als zangvogels op af komen.

We zijn naar Te Puia gereden, een vulkanisch gebied met heel veel geisers en modderpoelen die voortdurend blubten. De geisers spoten zo´n 20 – 30 m hoog. Heel imposant (en warm!). Het centrale deel van het Noordereiland is erg vulkanisch. Grote erupties zijn de laatste decennia uitgebleven, maar er is voortdurend activiteit vanuit de aarde. Zo ook bijv. het strand waar we een paar dagen geleden waren. De hitte komt op de meest gekke plekken naar boven.
Het was een hele surrealistische omgeving. Groene, gele, bruine, grijze stenen en overal kwam stoom uit.

En: daar zagen we ook onze eerste – en waarschijnlijk enige – kiwi vogel! Ze komen bijna niet meer in het wild voor. Eigenlijk veel groter dan verwacht en een erg lange snavel. Geen staart. Ze blijken uit dezelfde familie te komen als de struisvogels.

Aansluitend gingen we naar een Maori bijeenkomst. Hetzelfde ritueel als twee dagen geleden, maar met het verschil dat Rene nu de chief van het publiek was. Erg mooi om mee te maken. De hele welkomstceremonie hadden we al eens gezien, dus Rene wist wat hem te wachten stond. Het voor hem neerleggen van de groene tak die hij moest oprapen; de hongi, de neus-neus begroeting enz. Later werd hij ook uitgenodigd om de Haka mee te dansen!! Een bijzondere ervaring.

En aansluitend werd Tineke uitgenodigd om aan de Poi mee te doen: de dans van de vrouwen met ballen van vlasvezels. Tja, dat viel niet mee. De handigheid die de Maori vrouwen met die ballen hebben, valt niet zo maar 1-2-3 aan te leren….

In het begin van de middag zijn we teruggereden het stadje in. We hebben de Polynesische Spa bezocht. Wat een verwennerij! Er waren 4 warmwaterbaden: 36, 38, 40 en 42 graden warm. Vanuit het bad keken we uit over het Rotorua meer. Rene was vergeten zijn ring af te doen en die werd bijna direct helemaal zwart van alle zwavel die in het water zat. Na 3 kwartier badderen hadden we allebei een massage. Rene een ‘natte’ en Tineke een rugmassage. Helemaal rozig dronken we nog iets en een uurtje later gingen we weer op pad.

We reden naar het Blue Lake en het Green Lake. Daar is ook the Burried Village aan de voet van Mount Tarawera: het Maori dorp dat na de vulkaareruptie in 1885 helemaal werd bedolven. Maar: het was al gesloten. Jammer, vooral voor Rene, want er was een waterval van 30 meter…..

Vrijdag verlieten we Rotorua. We reden naar Cambridge, waar we een oud-collega van Tineke bezochten. Margreet en Jacob Chardon zijn 7 jaar geleden naar Nieuw Zeeland vertrokken en hebben een perceel van 27 ha. gekocht waar ze schapen en koeien houden. Erg leuk om zo’n farm eens van dichtbij te bekijken. Er zijn nu ruim 150 lammeren die in december naar Nederland worden geexporteerd zodat wij ze met kerst kunnen eten…. (en dat terwijl zij maar ca. 30 euro per lam van 40 kg krijgen!!). Zij wonen op een prachtige plek: op de foto kan je het geweldige uitzicht vanuit hun woonkamer zien!!

Jacob vertelde dat de welkomstceremonie van de Maori nog steeds actueel is. Als bijv. de minister-president op bezoek komt in Cambridge, wordt hij verwelkomt op de voor Maori gebruikelijke manier, zoals chief Rene ook begroet werd: eerst de ceremonie met de groene tak en later de hongi, de neus-neus begroeting.

Na de lunch reden we zuidwaarts naar Taupo. Dit stadje is gelegen aan het grootste meer van Nieuw Zeeland. Onderweg nog even een avontuurlijk uitstapje gemaakt: met een JetBoat naar de Huka Waterval. Snoeihard, rakelings langs rotsen, zo'n 10x een spin van 360 graden enz…

Het is in NZ nu een extra lang weekend i.v.m. Labour Day. Dus volle campings. We vonden een plek zo’n 30 km ten zuiden van Taupo, dichtbij het Tongariro National Park. En natuurlijk wel weer pal aan het water!!

Vanaf Lake Taupo naar het Nationaal Park Tongariro was ’t maar zo’n anderhalf uur rijden. We waren er om 12 uur al. Voor het eerst staan we nu in een bosrijke omgeving. Het is hier fris, maar de zon schijnt volop. Een soort wintersport gevoel. We staan nl. aan de voet van bergen waar nu nog volop geskied wordt. Hippe jongemannen lopen met snowboards onder de arm enz.
Historisch wederom een beroemde plek. Hier liggen nl. 3 hoge bergen (actieve vulkanen). Deze werden in 1887 door het opperhoofd van de Ngati Tuwharetoa stam aan de regering van Nieuw Zeeland geschonken. De regering maakte er meteen een nationaal park van. Het is het eerste park ter wereld dat zowel om zijn natuurlijke als om zijn spirituele en culturele waarde (voor de Maori) op de Werelderfgoedlijst werd gezet.
Echt een schitterende omgeving!!

Voor de fans van Lord of the Rings: Mount Doom en the Plains of Gogoroth liggen hier!! We zullen ongetwijfeld nog meer filmlocaties zien.

We zijn Suzanne’s vriendin trouwens nog steeds niet tegengekomen, alhoewel we op haar weblog hebben gelezen dat ze al op 2 dezelfde campings heeft gestaan als wij!!

Via Hahei naar Rotorua

De foto's bij het vorige bericht zijn inmiddels geplaatst!

Opnieuw vonden we een prachtige plek, dit keer weer aan de andere kant van het Noordereiland aan de Pacific Ocean, in Hahei. Toch geweldig dat je vanuit je bed over de oceaan kijkt??!! Dit keer geen poezen maar merels die te pas en te onpas de camper binnenwipten. Gezellig al die tamme beesten! Althans dat vindt Tineke...

In de buurt van Hahei zijn de Hot Water Beaches. Bij eb graven in het zand en er borrelt heet water omhoog. Heel apart! Je moet echt uitkijken wil je jezelf niet branden.

En 5 km de andere kant op is de Cathedral Cove. Een grot waar je bij eb in kan lopen en die een gebogen vorm heeft. Een wandeling over het spierwitte strand, drie heuvels over en je bent er!

En weer door naar onze volgende bestemming: Rotorua. Een stadje in het centrale deel van het Noordereiland, gelegen aan een meer. En natuurlijk vonden wij weer een mooie plek. De achterkant van de camper staat 20 cm van het water! En weer andere huisdieren: zwarte zwanen. Ze eten bijna uit je hand. Tot op 10 cm, dan geven ze het op, hoe lang je ook volhoudt.

We bezochten de Mitai, een Maoristam die hier in de buurt woont. Hangi gegeten: dat is de traditionele manier van koken van de Maori. Het eten wordt op een voor ons wel heel vreemde manier bereidt: in een aarden oven (in de grond dus) waarbij groenten en vlees op hete stenen worden gaargestoofd.

Zij vertelden over hun cultuur, zongen liederen en dansten.

Je hebt zoiets vast wel eens op TV gezien. Bijv. gastvrijheid: Uit alle gasten (NB 17 nationaliteiten) werd een chief aangewezen. De Maori krijger doet alsof hij diegene aanvalt en legt als uitdaging een tak voor de gekozen chief neer. Die pakt de tak op om te laten zien dat het om een vriendschappelijk bezoek gaat. En zo werden nog meer rituelen getoond.

De mannen dansten uiteraard ook de Haka: een oorlogsdans waarbij men elkaar uitdaagt door de tong uit te steken.

Er is zo ontzettend veel te zien en te doen hier in de buurt dat we keuzes moeten maken. Morgen gaan we in ieder geval naar de geysers. Die spuiten ca. ieder anderhalf uur zo'n 30 m hoog!

In Nieuw Zeeland !!

De reis naar Nieuw Zeeland liep niet geheel voorspoedig…. Cairns – Brisbane geen probleem. Maar toen we in B. aankwamen, begon het heel donker en dreigend te worden. Iedereen blij: zou het dan toch eindelijk gaan regenen?? Nauwelijks dus. Maar wel een ontzettend zware storm waardoor we ruim 3 uur later vertrokken dan gepland en middenin de nacht in Auckland aankwamen. Maakte allemaal niet uit: in zo’n grote stad gaat alles 24 uur per dag door. Een flesje wijn uit de – zo bleek achteraf – peperdure minibar, en slapen. Na 1 ½ uur weer wakker van een telefoontje uit Nederland. Tja, er is toch echt een tijdsverschil van 11 uur!!


Een beetje nerveus vertrokken we ’s ochtends met een taxi richting Apollo om onze camper op te halen. En het IS me een bus!! Veel groter dan we gereserveerd hadden. De pedalen hangen 20 cm boven de vloer; een pook van 75 cm; een totale lengte van meer dan 2x de Picasso. Even wennen dus. Ja, en dan nog links rijden ook. Maar: het gaat prima!


De eerste bestemming is Bay of Islands, ten noorden van Auckland, aan de oostkust. Een historisch gebied: de prachtige baai waar veel strijden zijn gevochten, maar ook Waitangi waar ook op 6 februari 1840 het verdrag tussen de Maori en de Britten werd ondertekend. Het was apart om op zo’n belangrijke plek uit de geschiedenis te zijn. Ieder jaar nog komen op de 6e februari alle Maori stamhoofden daar bijeen om het ontstaan van de natie te vieren. Dan gaat ook de grote kano te water (35 m lang en geschikt voor 120 roeiers).

De Britse missionarissen hebben in Nieuw Zeeland veel goed werk verricht. De Maori nemen echt deel aan de samenleving, in tegenstelling tot grote groepen Aboriginals. Later meer over de Maori.

Na 2 nachten op een mooie plek aan het water (plus 3 poezen en 2 tamme eenden) vertrokken we richting westkust. Prachtige landschappen!



De camping die we hadden uitgezocht was helemaal niks. Dus op zoek naar een andere.

We vonden er 1 die niet in de campinggids stond: Muriwai Beach. Prachtig park aan de voet van de duinen. In 2 min. zaten we met een drankje op het strand. Wat een perfecte plek!! Dus, voor iedereen die nog van plan is om naar Nieuw Zeeland te gaan: ga naar Muriwai Beach!! Vanuit de camper – we stonden een beetje op de heuvel - zagen we de blauwe zee en de golven met witte koppen. En veel vogels. Jammer genoeg zijn we geen van tweeen birdwatchers, maar er schijnen daar 38 verschillende soorten te zitten.

Na een korte stop in Auckland zijn we op onze derde camping aangekomen. In Miranda Springs (ten zuidoosten van Auckland) zijn hete bronnen, waar we net met onze billen in hebben gehangen. Lekker, maar wel veel mensen. We hebben dus besloten morgen weer verder te gaan.
De campings zijn qua faciliteiten allemaal (tot nu toe) hetzelfde. Toiletten, douches, wasruimten, TV kamer en een grote kookruimte waar iedereen z’n eigen eten kan koken en kan afwassen. Daar vindt ook het sociale leven plaats. Iedereen is erg geinteresseerd in elkaar. Tot op zekere hoogte dan. Waar kom je vandaan, waar ga je naar toe, heb je nog tips. Maar het contact maken gaat erg gemakkelijk. We treffen vooral ook veel Nieuw Zeelanders die in eigen land op vakantie zijn. Vriendelijk, rustig en erg attent!

Tot de volgende keer. Goed weekend allemaal!!
Enne, reacties zijn welkom!

PS We hebben mooie foto's, maar deze muntcomputer heeft geen USB drive. We plaatsen ze zodra 't weer mogelijk is.

Aboriginals

De 'romantische' gedachten die wij bij de Aboriginals (en hun leven) hadden, blijken toch echt een illusie. Er zijn zo ontzettend veel stammen, met allemaal hun eigen taal en gebruiken. Bijv. in dat gebied waar we zondag waren, de Tablelands, leven al 3 stammen. Chris, de Engelsman die we op onze Reeftrip ontmoetten, vertelde het volgende verhaal.

Hij was in het noorden, in Arnhemland, naar een Aboriginalgemeenschap geweest met een vrouw die daar 2 1/2 jaar had gewoond (en die door de Abo's werd beschouwd als een van hen). Zij vertelde dat de problemen enorm waren. Om een voorbeeld te noemen: er mocht geen alcohol worden meegebracht naar het dorp. Er was alleen light bier te koop. Waarom? De grootste medische problemen in het land zijn onder de Abo's. Alcoholisme en Diabetes.

Verder hangt iedereen de hele dag maar wat. Er is niets te doen. Geen werk. Een uitkering van 200 dollar per week (ca. 100 euro) voor huur, eten etc. maakt het onmogelijk om ooit weg te komen uit het dorp. Een ticket - waar naartoe dan ook - kost minimaal 400 dollar.

De jeugd is vooral gericht op luxe artikelen als TV en Ipod. Doet ook helemaal niets, want er is geen werk.

Arnhemland wil zelfbestuur, maar dat lijkt een slecht idee omdat de mensen niet weten hoe ze ook maar iets van de grond moeten trekken. Bijv. voor toerisme moet je communicatief en commercieel ingesteld zijn. De mensen daar praten alleen als het echt nodig is en daarmee trek je geen toeristen! De Australische regering zit erg met de Aboriginalsproblematiek in de maag. Die ze overigens zelf veroorzaakt hebben. Wat dat betreft zullen ze zich wel eens achter de oren hebben gekrabt.

Wij kregen trouwens in Tjapukai een heel ander beeld. Daar waren mannen en vrouwen erg communicatief en erop gericht om de bezoekers goed te informeren over hun geschiedenis en gebruiken. Per stam zijn er dus nogal wat verschillen.

Great Barrier Reef

De belangrijkste reden om naar Palm Cove te gaan, was het Great Barrier Reef. Een natuurwonder van meer dan 2000 km lengte en 50 km breedte. We wilden op een klein zeilschip. Geen groepen van 200-300 mensen. Daar hadden we vreselijke verhalen over gehoord. We vonden een katamaran in Port Douglas, 45 min. rijden van Palm Cove. Het was een trip waarbij iedereen ' gepamperd' zou worden, met 6 - 12 mensen aan boord. Daar werden we warm van! Vooral dat gepamperd worden.....

Zaterdag was de dag! Halverwege Port Douglas kwam er een telefoontje dat 't niet doorging. Technisch probleem. Dus weer terug naar het hotel. We waren er niet echt rouwig om omdat het ontzettend stormde. En bij zo'n wilde zee gaan ze niet zo ver het reef in.

Maandag een nieuwe, succesvolle poging. Het was een stralende dag. Blauwe lucht, weinig wind. We konden niet alleen zeilen, de motor moest ook meedoen. 10 mensen, en leuke mensen bovendien. ' t Was uitermate gezellig. Welkom met koffie en iets lekkers. Twee uur varen en in het hoefijzerreef voor anker. Daar hebben we prachtig gesnorkeld. Hele mooie koraafriffen, prachtige vissen (maar toch echt minder dan in de Rode Zee). Een bbq en daarna een snorkelexcursie waarbij we uitleg kregen over bijzondere koralen en vissen. En tussendoor werden we steeds verwend met allemaal lekkere hapjes. Een superdag!

Atherton Tablelands

Zondag was een lange dag..... Om half zes liep de wekker af, we zouden vroeg opgehaald worden voor onze dagtrip naar de Tablelands, de hoogvlakte achter Cairns. We hadden zes stops van zeer uiteenlopende aard, o.a. een tocht op een meer middenin het regenwoud. Dat werd pas in de vorige eeuw door westerlingen ontdekt. De Aboriginals hebben het altijd verborgen weten te houden. Het meer is 65 meter diep en heeft een doorsnee van 2,3 km. Helemaal rond en middenin de bush. Heel apart. De man van de boot vaarde langs de oevers (5 km totaal) en wist echt alles over de bomen, planten en dieren. Erg interessant! We zagen waterschilpadden, paling, aalscholvers en de prachtigste junglebloemen.

Wat ook veel indruk maakte was een Spaans kasteel in the middle of knowhere. Jose (achternaam ben ik even kwijt) kwam hier in ca. 1920 om rijk te worden. Dat lukte hem in 12 jaar door steeds suikerplantages te kopen, ze op te knappen en weer door te verkopen. Hij kocht een groot stuk land en ging terug naar Spanje om een vrouw te ' halen' . Eenmaal terug ging hij zijn droom realiseren: een kasteel. Overal haalde hij de materialen vandaag, vooral uit Europa. De Australiers keken zich de ogen uit. Allemaal watervallen, verborgen tuinen enz. Maar het zat het gezin niet mee. Ze overleden vroeg. De langstlevende verkocht het landgoed aan een jong stel die het opengesteld heeft voor publiek. Helemaal vervallen, maar 't geeft nog een goed beeld van hoe het ooit geweest moet zijn. Het staat op de werelderfgoedlijst en het wordt niet gesubsidieerd. Ze zijn dus volledig afhankelijk van bezoekers en giften.

De Boulders waren ook indrukwekkend. De legende zegt dat een Abo meisje dat voorbestemd was voor het stamhoofd, verliefd werd op een ander. Zij gingen er samen vandoor, werden bij de Boulders (hele grote rotsblokken in een riviertje) gesnapt. Zij wist te ontsnappen en ging terug naar die plek om op hem te wachten. Maar hij kwam niet. Na 7 jaar sprong zij in de rivier en verdronk.
Nu nog steeds verdrinken er veel mensen op die plek. Heel spooky. Wij mochten dus ook beslist niet in het water......

Enne, hoe vinden jullie Rene met baard van 10 dagen??

Kuranda en Tjapukai

Dit was een interessant uitstapje! Met de trein naar het noordelijkst gelegen treinstation in Australie: het dorp Kuranda middenin het regenwoud. Een bijzondere reis met een antieke trein door iets van 50 tunnels. Er was veel te doen in Kuranda: vlindertuin, koalareservaat, markten, wandelen in het regenwoud. Warm ook!

Zo'n beetje alle Ned. kamerplanten groeien hier langs de kant van de weg. Verder veel eucalyptussen, johannesbroodbomen, citrusbomen, palmbomen en een heleboel onbekende.

In de middag met de skyrail 7 km over het regenwoud naar Tjapukai, het Aboriginal cultureel centrum. Hier werden we op allerlei gebieden geintroduceerd in het leven van de Abo's. Verhalen, dans, bushfood, speerwerpen, boomerang gooien, vuurtje maken enz. En Herman: heel veel didgeridoos!! Prachtige winkel met allemaal Aboriginal Art. Echt mooie dingen, die we niet hebben gekocht.... We hebben nog bijna 2 maanden te gaan en de koffers zijn nu al te zwaar: op de vlucht van Brisbane naar Cairns moesten we bijbetalen (binnenlandse vlucht, dus minder kilo's toegestaan).

Tot zover. We wensen iedereen een heel prettig weekend!!

lieve groeten van Tineke en Rene

Palm Cove

Hi guys! Dit is de Aussi begroeting die we tientallen keren op een dag horen. Net als ' mate' en ' love' . Zelf doen we ook aardig ons best om te integreren: we hebben allebei een hoed gekocht ter bescherming tegen de ontzettend sterke zon. Na 10 min. zonder bescherming in de zon had Rene een knalverbrande rug.

Palm Cove is een relaxte, kleine badplaats tussen Cairns en Port Douglas. Ons hotel Paradise on the Beach doet zijn naam eer aan. Prachtige ruime kamers en 20 meter van zee. De zee is hier trouwens heerlijk warm, zo' n 27 graden. Witte stranden, palmbomen, uitzicht op de bergen en de eilanden voor de kust. Op de foto het uitzicht vanaf ons balkon.

Om de andere dag doen we een trip. We luieren en lezen ook veel, want het is een heerlijk vakantieoord. De kroeg pal naast ons hotel (Apres) wordt gerund door een Ned. stel. Lekkere sfeer met iedere avond live muziek of karaoke. Zijn we vaste klant geworden!

Het is trouwens hartstikke droog overal. 't Schijnt al zo'n 4 maanden niet geregend te hebben. In Brisbane was dit hetzelfde geval. En omdat er zo'n tekort aan water is, mag er ook niet gesproeid worden. Nergens is dus gras te bekennen, alleen gele dorre vlaktes. Alles is verdroogd en verbrand door de zon. Planten en bomen doen het wonder boven wonder wel goed.

Brisbane reprise

Speciaal voor Daphne, Oksana en Victoria nog een koala foto!!
En deze ' romantische' ontmoeting tusen 2 kangeroes willen we jullie ook niet onthouden......

Toerist in Brisbane

Ons hotel heeft een geweldige ligging: aan George Street, middenin de City dus ook vlak bij de rivier. De kamer is niet zo groot – geen probleem: we zijn toch steeds op pad. De douche is perfect. Schijnt overal in Australie het geval te zijn omdat de mensen hier 2 – 3 keer per dag douchen. Wel voorstelbaar met die hoge temperaturen. ’t Is hier nu 30 – 33 graden en het voorjaar is nog maar net begonnen. Met Kerst schijnt 44 graden heel gewoon te zijn. ’t Idee….

Zondagmiddag zijn we naar Mount Coot-tha geweest, van waaraf je een schitterend uitzicht over heel Brisbane hebt. Het centrum is klein, de buitenwijken enorm uitgestrekt met enkel laagbouw. En daar tussendoor kronkelt de Brisbane River. Mooie lunchplek!
Voor nog meer natuur gingen we richting Lone Pine. We hebben geknuffeld met Koala’s, kangaroes geaaid en van een afstand de dingo’s, krokodillen en Tasmanische duivels aanschouwd.
En ’s avonds was René in extase: voor het eerst sinds zijn bezoek aan Thailand heeft hij pad thai gegeten zoals die in Thailand wordt geserveerd!! Overheerlijk. Vanavond gaan we nog een keer eten bij de Wang Dynasty!

Dit restaurant is op de South Bank,aan de overkant van de rivier. Daar is in 1988 de Wereld Expo gehouden en het is er heerlijk toeven. Vandaag – maandag – hebben we daar ook het grootste deel van de dag doorgebracht. Mooie parken, gebouwen en een stadsstrand. Veel ibissen gezien. Die zijn zo brutaal als wat. Als je niet oplet, halen ze zo je eten van je bord.

Aankomst in Brisbane

Omdat we in Hong Kong de hele dag hadden geslapen, was de vlucht naar Brisbane een grote filmmarathon. Ook leuk! Rond 10 uur 's ochtends op 3/10 kwamen we hier aan. Toen begon ' de ellende' . Uren wachten voor de douane. Je mag geen voedsel invoeren om te voorkomen dat je daarmee ook ziektes invoert. Dat wisten we. Toen we eindelijk aan de beurt waren en onze tassen onderste boven werden gekeerd, kwam er nog een Zwolse appel tevoorschijn. Wisten we niets meer van. Maar we kregen toch een preek van meneer de douanier. En een officiele waarschuwing. Hij had wel gelijk, maar 't was wel een beetje overdreven. Hij gedroeg zich echt als de machthebber. En wij maar knikken en sorry zeggen...


Enfin, uiteindelijk waren we om half twee in het hotel (op A-locatie!!). Even wat eten, ons opfrissen en dan richting familie!

De familiereunie

Zaterdag 3 oktober was de grote Family Get Together!


Tante Herma en neef Robert wachtten ons op in de lobby van hotel St. George. Wat een verrassing!! Met de grote SUV reden we in ongeveer 49 min. naar Stapleton, de suburb waar Robert en Julie met hun twee dochters wonen. Wat een hartelijke ontvangst: echt iedereen was er! Alle neven en de enige nicht met al hun kinderen (en evt. aanhang). Allemaal hugs & kisses. Een omhelzing en 1x kussen op de wang - ook met de mensen die we nog nooit gezien hebben. Drie zoenen vinden ze maar raar, maar iemand die je niet kent innig omhelzen is heel normaal.



Na anderhalf uur borrelen, kletsen en lachen ging er zo'n 10 kilo vlees in 1x op 2 grote bbq's. De neven Robert en Frank gingen aan de slag met de meegenomen schorten uit Holland (met koeien en tulpen erop!). Grote schalen werden aangerukt en alles wat klaar was, ging daarin. Heel wat anders dus dan de Ned. barbeques. Resultaat: een buffet in de keuken waar iederen kon pakken waar hij/zij zin in had. En er werd flink gegeten! En natuurlijk een Aussi desert: Lemmington en Pavalona (of i.d.). Verrukkelijk!

't Was echt een avond met een gouden randje. Rene heeft nooit geweten dat hij zo'n leuke, warme familie had!

Hong Kong Island

Vrijdag 2 oktober. Vanochtend om 7 uur lokale tijd zijn we op Hong Kong International Airport aangekomen. Ons lichaam gaf aan dat het bedtijd was. Omdat we morgen na aankomst in Brisbane bijna direct doorgaan naar de grote familie barbeque, hebben we besloten om vandaag te gaan slapen. We hebben een geweldige kamer in het Marriott Hotel net naast het vliegveld. Voor ons allebei een tweepersoons bed en verder alle luxe die je kan bedenken bij een hotel met deze naam.....

Na een biertje vielen we als een blok in slaap en werden we om 17.00 uur wakker van de wekker. We zitten nog lekker in het Nederlandse ritme. Een bewuste keuze, want onze ervaring is dat je de eerste dag van het tijdverschil (in dit geval dus morgen: de dag van de reunie) heel goed doorkomt. De eventuele ' klap' komt pas de dag daarop.

De vliegtuigen gaan af en aan op zo'n 400 m van ons raam. We zien ze levensgroot, maar horen ze niet! Bij inspectie blijkt dat er zo'n zes ruiten in het raam zitten! Beneden is een grote golfbaan met daarachter de Zuid-Chinese zee en de bergen. Net als 2 jaar geleden, is het hartstikke heiig op Hong Kong Island. De bergen zien er mystiek uit.

We hebben deze kamer tot 22 uur; dus lekker ontbijten en dan richting Australie!!