New Plymouth en Wanganui

Met stralend weer vertrokken we rond lunchtijd uit Whakapapa. Onze volgende bestemming was New Plymouth, een stadje aan de westkust. ’t Wordt het centrum van de Taranaki regio genoemd. De berg Taranaki (door de Europeanen Mount Egmont genoemd) zou al van verre te zien moeten zijn, maar hoe dichter we bij New Plymouth kwamen hoe donkerder het werd en zo tegen 4 uur begon het keihard te regenen. Snel even boodschappen in Stratford gehaald, zo’n 30 km voor NP. Heel handig: alle grote supermarkten liggen langs de doorgaande weg en zijn 7 dagen per week tot laat geopend. Dus ook op Labour Day.

Rond zessen waren we op de camping die we hadden uitgezocht. Regen-regen en nog eens regen… Maar wel weer pal aan zee! Het weer had ons geinspireerd om hutspot te koken, met een lekker biefstukje. Heerlijk!
De volgende ochtend was het half bewolkt. We hebben in de camper ontbeten (zie foto) want het was nog fris. Er was nog meer regen voorspeld, dus we gingen op pad met regenjas, paraplu en een regenbroek voor het geval het helemaal uit de hand zou lopen .

We liepen via het kustpad naar de stad, ruim 1,5 km. Na een lekkere double shot bezochten we het prachtige Pukekura Park. Met veel watertjes, fonteinen, waterval, waterrad en je kon er bootjes huren. Lekker gewandeld en genoten van al het groen midden in de stad.
Na een lekkere lunch op het terras van het Theehuis gingen we, via een bezoek aan de St. Mary Church – de oudste stenen kerk in Nieuw Zeeland -, naar het Puke Ariki Museum. Uren hebben we hier doorgebracht. Behalve dat het zeer informatief over de Maori cultuur was, waren er meer dan 6000 belangrijke Maori schatten. Meer en meer werd ons duidelijk dat de Europeanen zich vele malen niet hebben gehouden aan het Verdrag van Waitangi.

We eindigden in de Ierse Pub voor een paar pints Kilkeney. De Ierse kroegen zien er echt overal hetzelfde uit, heel gezellig dus. Lekker in een bistro gegeten en weer via het kustpad terug. En: we hadden het de hele dag droog gehouden!
Maar, Mount Taranaki had zich de hele dag niet vertoond.

Dat was de volgende ochtend wel anders. Het was weer strakblauw en we hebben ‘em in volle glorie gezien. We zijn er als het ware omheen gereden: we namen de kustweg richting Wanganui. De wolken namen echter weer toe en zo tegen 11 uur was de Taranaki weer onzichtbaar. Zo’n 100 dagen per jaar is de bergtop niet in de wolken en dat hebben wij dan toch maar mooi meegemaakt!

Eind van de middag bereikten we onze bestemming: een camping aan de rivier. We zijn lekker gaan lezen, waarbij we al snel gezelschap hadden van Jut en Jul en Katrien. (zie foto). De beesten op de campings in NZ zijn zo ontzettend tam. Zijn zo gewend aan campers en mensen dat ze gewoon niet aan de kant gaan, sterker nog, ze lopen zo de camper binnen.
Na een nacht van hevige regen en stormvlagen, scheen ’s ochtends de zon weer!

Wanganui is een historisch belangrijke plaats. Al direct na het verdrag in1840 begon de New Zealand Company met de Maori te onderhandelen over land in Wanganui. Zij konden de grote stroom immigranten geen land bieden. Er zijn in de loop van de tijdveel heftige incidenten geweest. Tot op de dag van vandaag is er onenigheid tussen de Maori en het lokale bestuur over de verdeling van het land. Er wordt veel (zo ook toen wij in het centrum waren) gedemonstreerd.
Overigens vonden wij Wanganui een heel leuk stadje. Prachtige Victoriaanse huizen, een mooi museum en veel groen. De wind was snijdend koud, maar in de zon & uit de wind was ’t lekker warm.