Lake Wanaka

Omdat het zo bewolkt was, zijn we na het bijwerken van de blog naar de hotpools gegaan. Maar weer es lekker in de warme baden sudderen. Die lagen, net als de camping, middenin het regenwoud. Heel apart. Toen we er een uurtje inlagen begon het te regenen en de dampen kwamen. Gaaf hoor. In de regen in het regenwoud in het water.

Het is de hele nacht blijven regenen en de volgende ochtend was er helemaal niets meer van de besneeuwde bergen en de gletsjers te zien. Zo anders. Blij dat wij zon hadden!

Op naar Wanaka, zo'n 300 km. Maar een route met veel leuke uitstapjes. Na ca. 30 km was het weer blauw, zoals vanouds. Gelukkig! We bezochten als eerste een zalmkwekerij, waar we verse zalm kochten die we 's avonds met gebakken aardappelen en sla oppeuzelden.

Bij Lake Moeraki deden we de Beach Walk. Twee uur door het weelderige bos naar een afgelegen strand. En jawel hoor: ze waren er de pinguins (fordlandkuifpinguins). Grappig om te zien dat gewaggel en gefladder met de 'armen'. We zijn ze tot op ca. 8 meter genaderd. Dichterbij durfden we niet uit angst dat ze weg zouden rennen.

Na een lunch in Haast, reden we via het Aspiring National Park - ja weer zo'n uitzonderlijk mooie route. We zijn vaak gestopt voor een fotootje.

Toen we rond 18 uur in Wanaka aankwamen zochten we eerst naar een mooie camping. We vonden er een met vanuit de camper uitzicht op zowel de bergen als het meer. Supermooi plekje.

Snel naar het dorp voor een pint in de avondzon. Daar kwamen we - voor de 3e keer - onze 'buurman' van een camping op het Noordereiland tegen. Ook een Ned. stel komen we regelmatig tegen. Iedereen doet toch min of meer dezelfde route.

Omdat het zulk prachtig weer was, overdag 18 en 's nachts 6 graden, besloten we de volgende ochtend in Wanaka te gaan skydiven en niet in Queenstown, verder in het zuiden. Je weet maar nooit hoe het weer daar is.... Dus, geboekt voor 13 uur!!

Eerst een instructie DVD bekeken. Toen op de weegschaal, pak aan, tuig om en hup het vliegtuigje in. We zaten met 9 mensen (de 9e was degene die de video & foto's van Rene maakte) opeengepropt in een kleine ruimte. Erg intiem allemaal. Bij je tandemmaatje op schoot, die je - hoe dichter we bij de 15.000 feet (= 4.575 m) kwamen - steeds steviger aan zich vastbond. Eerst ging de fotograaf eruit, hij ging op een beugel aan de zijkant van het vliegtuig staan om de sprong van Rene goed te kunnen filmen, en hup erachteraan. Anders had ie deze mooie foto niet kunnen maken.....

Toen Tineke. Op schoot van je maat, in de deur van het vliegtuig. Hoofd op z'n schouder, benen achteruit, bekken vooruit en hup! Meteen werd er een draai gemaakt om wat afstand van het vliegtuig te nemen. En toen 60 seconden lang een vrije val! Aan de grond was het redelijk windstil, maar met zo'n hoge snelheid naar beneden leverde behoorlijk wat tegenwind op. 't Kostte best wat kracht om je armen in de zweefvlieghouding te houden, tja wat wil je bij een snelheid van 200 km per uur.....!!!! Op enig moment zei de maat dat hij de parachute uit ging doen. Een plof en het leek alsof je stilstond. Wat een stilte opeens. Pas toen konden we goed om ons heenkijken naar de bergen en de meren. En na 5 minuten was de landing alweer....

Maar wat een ervaring! Een mengeling van adrenaline, opluchting, blijdschap, trillen..... Het duurde zeker tot na de lunch in Wanaka voordat we weer helemaal in het hier en nu waren. We bleven erover doorpraten. WAT EEN KICK !!

De rest van de middag lekker geshopt en geeindigd met een pint op ons 'stam'terras!