Christchurch

We waren gebleven in Akaroa. De tocht naar Christchurch (90 km) hebben we in drie stukken gedaan. Eerst naar Pigeon Bay, na de baai van Akaro de diepste van het schiereiland. Daar maakten we ons eigen bakkie koffie - van horeca hebben ze daar nog niet gehoord.

Het is ons trouwens vaak opgevallen dat het toerisme nog erg in ontwikkeling is. Op de prachtigste plekken is gewoon helemaal niks te vinden. In Nederland zou dat allang uitgebuit zijn. Terwijl je hier op de meeste plaatsen wel iets mag beginnen. Er zijn wel regels maar niet erg strikt. Je mag bijv. een huis bouwen zo groot als je wilt. De m2 prijs van de grond is erg laag. Een huis met verdiepingen bouwen kost dus meer. Dus we zien veel grote, maar lage panden. Veel van hout ook, vooral in de dorpjes. Deze huizen staan op palen van zo'n 40 cm. Het onderste deel wordt grotendeels dichtgemaakt of met hout of met beton, met kieren voor de ventilatie. Alle huizen hebben dus een trapje naar de voordeur en zeer regelmatig ook een veranda.

We kwamen onderweg een keer zo'n huis tegen! (De spiegeling is van de autoruit)

Via het binnenland reden we richting Christchurch. We namen de Summit Road, de weg die over de toppen van het vulkanische Banks schiereiland loopt. Prachtige vergezichten. Toen we op het smalle deel kwamen, keken we rechts uit over de baai van Lyttleton (foto links) en aan de andere kant over de Southshores van Christchurch (foto rechts).

Dat was een superplek voor een uitsmijter! Zelf maken natuurlijk, want ook hier is geen horeca. Op de hele route zijn we 1x een uitspanning tegengekomen.

Via Mount Pleasant daalden we af naar Christchurch, waar we eerst langs het station gingen om kaartjes voor de volgende dag te kopen voor de TransAlpine. De treinreis van oost naar west, dwars door de NZ Alpen.

We troffen - gelukkig - een camping op loopafstand van het station, dus boekten we gelijk voor 2 nachten. Het vooruitzicht om 's ochtends vroeg de halve stad door te moeten met de camper om de trein te halen, trok ons niet echt aan. 't Was een 'rare' camping. Veel van die kleine hutjes, waar alleen een bed instaat, worden bewoond door werkelozen uit het binnenland die hier proberen een baan te vinden. 't Is voor hun de goedkoopste manier. Voor een paar euro een bed, koken in de centrale keuken en gebruik van douche en toilet.

Er stonden maar 5 of 6 campers. Allemaal van mensen die ook de treinreis gingen maken (gokten we).

Vrijdag was de treinreis. 't Was mooi, maar we merkten dat we al zo verwend zijn met al die prachtige bergen & vergezichten die we in het westen troffen - dat het toch een beetje tegenviel. De reis duurde de hele dag: in Greymouth aan de westkust, was een uur 'lunchpauze' dus even het stadje is, iets eten en weer de trein in. (van 8 tot 18 uur). We lazen veel die dag......

Vrijdagavond kookten we voor het laatst ons eigen eten. Alle spullen die we over hadden, hebben we achtergelaten in de keuken, met een briefje erbij 'voor wie het wil'. Binnen no time waren ze meegenomen, we denken door de werkelozen. Een betere bestemming dan de prullenbak!