Abel Tasman NP

Hallo, daar zijn we weer!

Dank jullie wel voor alle reacties! Ontzettend leuk om te lezen dat iedereen zo met ons 'meereist'.

Maandagochtend in alle vroegte vertrokken we richting de ferry naar het Zuidereiland. We hadden uitstekende zin omdat we al een paar dagen stralend weer hadden gehad. We spraken nl. geregeld mensen die vaak regen hadden en harde wind, waardoor geplande tripjes niet doorgingen.

De overtocht duurde ca. 3 uur, waarbij we het tweede deel van de reis vnl. op het dek doorbrachten. Toen voer het schip nl. de Marlborough Sounds (fjorden) binnen. Echt prachtig om te zien!

Tegen 12 uur verlieten we Picton en reden richting Nelson. We twijfelden nog of we in Marahau of Kaiteriteri zouden overnachten, de twee dorpjes die het dichtst bij het Abel Tasman National Park liggen. Eerst naar Marahau, maar dat vonden we toch echt te sober (we zouden nl. 3 nachten blijven). Dus toen richting Kaiteriteri. We troffen een mooie camping aan een werkelijk prachtige kleine baai met goudgeel zand. En (natuurlijk!!) stralend weer. We hoorden op de radio dat het de eerste dag sinds april was dat het boven de 20 graden was in dit gebied. We aten voor het eerst buiten in de avondzon (een wok van kip/brocolli/rijst en natuurlijk een glaasje Nieuw Zeelandse wijn). Dezelfde avond boekten we nog twee excursies.

En.... het was volle maan!

Dinsdag om half negen waren we in Marahau voor onze eerste activiteit: 's ochtends 6 km kayakken op zee, 's middags 2 1/2 uur wandelen.

Tineke was behoorlijk nerveus. Had er 's nachts al over gedroomd.... Na een uitgebreide instructie over de techniek en veiligheid, vertrokken we in een tweepersoonskayak. We waren met een klein groepje: een Japans en Duits meisje en een Engelse jongen + gids + wij. Drie kayakken dus. Het weer was geweldig. Volgens Tom, onze gids, was het lang geleden dat het zo helder was geweest. Hij kon plekken van de Marlborough Sounds aanwijzen die bijna nooit te zien zijn. En er was nauwelijks wind.

In het begin waren we nogal krampachtig aan het peddelen, maar al doende ging het soepeler. Meer bewegen vanuit de rug-schouders in plaats van de bovenarmen. Na zo´n 3 kwartier werden we door Tom gewaarschuwd dat aan de andere kant van de ´gele rots´ de wind erg hard zou zijn. Alertheid was geboden, vooral ook voor de hoeden en petten. De wind was inderdaad harder, maar we ondervonden er eigenlijk geen last van.

Na een koffiestop van (slechts) 10 min. op een mooi goudgeel klein strandje, zetten we de tocht voort naar Watering Cove. Daar eindigde de kayak tocht. We aten een broodje, fruit en koffie en vervolgden onze trip met een watertaxi in noordelijke richting naar Bark Bay. Daar begon de wandeling door het regenwoud naar Torrent Bay. Een geweldig mooie tocht, met als enig nadeel dat we om 16 uur in Torrent Bay moesten zijn voor de watertaxi die ons weer naar Marahau zou brengen. En we hadden geen idee hoe ver het zou zijn en hoe laat het was. We namen dus geen enkele pauze, wat een behoorlijke ramp voor Tineke's achillespees was. Er waren nl. behoorlijke stijgingen en afdalingen onderweg. Maar ook een prachtige hangbrug: False River Bridge. Mooie watervallen, stroompjes, prachtige doorkijkjes naar de stranden en de Tasman Zee.

We waren nog geen twee minuten in Torrent Bay en toen was de watertaxi er al. De tijd van 16 uur was heilig i.v.m. het afnemend tij. Het water had zich al een flink eind teruggetrokken en een later tijdstip van vertrek was niet mogelijk i.v.m. het risico van vastlopen in het zand.

Rond 17 uur waren we (moe maar uiterst voldaan) weer terug op de camping!

De plannen voor de woensdag werden echter gewijzigd. We zouden een wandeltocht maken van Totaranui naar Awaroa Bay in het noorden van het Abel Tasman Park. Maar i.v.m. het tij kon deze tocht niet doorgaan (het zou zwemmen worden i.p.v. wandelen). Dus besloten we om met de camper naar Totaranui te gaan. Maar dan moesten we helemaal om het NP heenrijden. Er zijn alleen maar wandelpaden in het park.

Het was alweer stralend weer! Na een heerlijk ontbijtje in de zon vertrokken we. Onze eerste stop was de Ngarua Caves. Deze grotten - de enige die voor publiek geopend zijn - worden ook wel Middle Earth genoemd (Lord of the Rings!!). 450 miljoen jaar oud en de enige die horizontaal toegankelijk zijn. Stalactieten en stalagnieten natuurlijk. Maar ook skeletten van de Moa, struisvogelachtige dieren die al een paar honderd jaar niet meer in NZ voorkomen. Uitgestorven door de jacht van de Maori.

Aan de andere kant van de bergen lag Totaranui. Het was een pittige route. Ontzettend veel haarspeldbochten en de laatste 10 km waren halfverhard. Hard werken voor de chauffeur! Op het strand van Totaranui zouden we onze zelfgemaakte lunch opeten. Dat viel een beetje tegen.... Het strand en de baai waren prachtig, maar 1. het miezerde en 2. er waren heel veel sandflies! Dat hadden we dus snel gezien. Beetje jammer, maar bij terugkomst op de camping was het weer stralend weer!. Dus daar nog een tijdje lekker in de zon zitten lezen!

Morgenochtend vertrekken we om via St. Arnaud en het Nelson Lakes NP naar Blenheim te reizen.

En nu gaan we slapen!

lieve groeten, Tineke en Rene