Kaikoura

Het was weer een stralende dag toen we het Abel Tasman NP verlieten. Voordat we het binnenland ingingen, dronken we nog even een bakkie aan zee!

We kozen voor de toeristische route naar St. Arnaud in het Nelson Lakes NP. Prachtige, zeer gevarieerde landschappen. Glooiend groen met schapen en koeien, eindeloos veel hellingen met knalgele brem, hoge, ruige bergen met besneeuwde toppen. En 't was heel rustig, waarschijnlijk omdat we de smalle, bochtige weg namen.

We aten onze broodjes aan Lake Rotoiti, een van de twee meren van het Nationaal Park. En vervolgende de reis richting oostkust. We hadden nog niet besloten wat onze overnachtingsplek zou worden, dus tuften we rustig verder. Op enig moment bereikten we de Wairau vallei. Links en rechts van de weg zagen we alleen nog maar wijngaarden en af en toe een veld olijfbomen (daar zijn ze een paar jaar geleden mee begonnen in NZ). We waren terecht gekomen in het wijngebied van de Marlborough. Geen idee hoeveel Wineries we gezien hebben, maar in ieder geval besloten we ter plekke die van Montana te bezoeken. Die wijn drinken we veel hier, vooral de Sauvingnon blanc. Op het Noordereiland is een Joegoslaaf begin vorige eeuw begonnen met wijnranken (op een berg, dus: Montana) en inmiddels is 't de grootste wijnproducent van NZ. We hadden een prive rondleiding. Chique he? Loeigrote tanks: 550 duizend liter... En dan de grote houten vaten waarin de wijn verder rijpt: ze laten ze speciaal maken in Frankrijk a 70.000 dollar per stuk. En toen natuurlijk proeven! We leerden hoe je echt moet proeven. Zit toch meer aan vast dan we dachten. En we hebben al heel wat wijn geproefd in ons leven..... 't Was een leuk en onverwacht uitstapje.

't Was 16 u. dus besloten we - via de kustweg - door de rijden naar Kaikoura, het enige dorp van waaruit je walvistochten kan maken. Onderweg daarnaartoe zagen we opeens hartstikke veel zeehonden.

Dus weer een leuke stop!

In Kaikoura vonden we al snel een camping, met een geweldig uitzicht op de (besneeuwde) bergen. Op de foto zie je onze bus + view. We boekten de 'whale watch' voor de volgende ochtend en hadden een lekkere rustige avond. Dus tijd voor het zoveelste potje Tayu. We krijgen er maar niet genoeg van!

Donderdag om 10 uur vertrokken we richting boot. Totaal uitverkocht, zo'n 60 mensen. Er werd gewaarschuwd voor zeeziekte, nou we waren nog geen mijl uit de kust of de eerste slachtoffers waren er al. De zee was behoorlijk ruw, terwijl het toch zonnig en warm was. Een Maori was onze gids. Een geweldige vent (groot, breed en vol tattoos) die op een heel humoristische wijze alle info gaf. We zijn twee uur op het water geweest en hebben ook twee grote potvissen gezien, met een tussenpoos van een half uur. De gids hield een sonar onder water om de potvissen te spotten. En als hij er een hoorde, voeren we erop af. Eerst dobberen ze in het water en spuiten water omhoog (uitademen). De gids kon precies zien wanneer de potvis onderwater zou gaan en riep op het moment supreme dat iedereen de knop op de camera moest indrukken.

En het is gelukt!

's Middags om half twee waren we weer aan wal. Eigenlijk zouden we nog een nacht blijven, maar zo'n geweldig dorp was het niet dus we besloten om weer landinwaarts te rijden naar Hanmer Springs. Een dorp op 350 m hoogte waar veel thermale bronnen zijn. Een werkelijk prachtige plek. Zon, veel bomen, bergen op de achtergrond. We boekten een camping voor 2 nachten op loopafstand van de baden. En natuurlijk meteen ernaartoe. Ze waren immers geopend tot 21 uur. Lekker in de (ondergaande) zon in de verschillende baden gezeten en op het eind nog even in de stoomcabine. We boekten voor de zaterdag massages (resp. hotstone en full body). Wat een verwennerij!! En omdat het zaterdagavond is, gaan we weer lekker luxe uit eten!!

Morgen richting westkust!

Lieve groeten van ons allebei.

xxx